و شهوتى پديد آيد از بن بركند زيرا براى هر وسوسه‌اى عاملى است و از بين نمىرود مگر اين كه آن عامل را قطع كند و در بقيهء عمر بر اين حالت باشد ، بنابراين مبارزه با نفس و وسوسه‌هاى آن جز با مرگ پايان نمىپذيرد ، والسّلام . شرح نشانه‌هاى خوشخويى ( 1 ) بدان كه انسان عيب نفس خود را نمىداند و هرگاه با نفس مختصر مبارزه‌اى كند تا گناهان زشت را رها سازد چنين پندارد كه نفسش را پاك و خلقش را مهذّب ساخته و از مبارزه با نفس بىنياز شده است . از اين رو لازم است نشانه‌هاى خوشخويى روشن شود ، زيرا خوشخويى همان ايمان است و بدخويى همان نفاق . خداى سبحان صفات مؤمنان و منافقان را در قرآن بيان فرموده و تمام آنها نتيجهء خوشخويى و بدخويى است و ما بخشى از آن را نقل مىكنيم تا خوشخويى معلوم شود . خداى متعال فرمود : قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ . . . أُولئِكَ هُمُ الْوارِثُونَ . « 84 » و فرمود : التَّائِبُونَ الْعابِدُونَ . . . وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ . « 85 » و نيز فرمود : إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ . . . أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا . « 86 » و نيز فرمود : وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْناً - تا آخر سوره . « 87 » پس هركس نسبت به حال خود ترديد دارد ، نفس خود را بر اين آيات عرضه كند ، چه بودن تمام اين صفات ( در انسان ) نشان خوشخويى است و نبودش

--> ( 84 ) مؤمنون / 1 - 10 : مؤمنان رستگار شدند . . . ( آرى ) آنها وارثانند . ( 85 ) توبه / 112 : مؤمنان توبه كنندگانند و پرستندگان و بشارت بده به چنين مؤمنان . ( 86 ) انفال / 2 - 3 : مؤمنان تنها كسانى هستند كه هرگاه نام خدا برده شود دلهاشان ترسان مىگردد ، مؤمنان حقيقى آنها هستند . ( 87 ) فرقان / 63 : بندگان خاص خداوند رحمان آنها هستند كه با آرامش و بىتكبّر بر زمين راه مىروند .